Το παραμύθι της γιαγιάς…

Είναι ακριβά, και απόμακρα της μοίρας τα ταξιμια

Τώρα τραγούδι ψάχνεις τους πόνους να γιατρέψει,

στο παραμύθι της γιαγιάς που ξέφτισε, ξεθώριασε,

να βρει το γιατρικό…

Μα δεν είναι πια άνοιξη, δεν είναι θεριστής…

Είναι που η νιότη έφυγε, η σκέψη φθινοπωριασε

Και πρέπει να το αντέξεις…

Στον εγγονο μου Δημήτρη

Ήρθες σαν δροσοσταλιά

στο διψασμένο κάμπο.

Ροδόσταμο η ανάσα σου,

η ύπαρξή σου τόση δα.

Ο χτύπος της μικρή σου καρδιάς,

χτύπος ζωής για όλους εμάς.

Μες το χειμώνα μου ανεμώνα.

Αστέρι που φεγγοβολά, σ’ ότι απόμεινε για μένα

Στου κόσμου την απέραντη ερημιά.

Κουκλοθέατρο

Χαμηλώσαν τα φώτα στο μικρό κουκλοθέατρο.
Τα παιδιά δεν θυμούνται
πως μεγάλωσαν τόσο στην απέραντη αίθουσα,
ενός θιάσου που σενάριο δεν έχει, με ένα τέλος απρόβλεπτο που φοβίζει.
Που είν' αλήθεια εκεινο, το μικρό κουκλοθέατρο;
Πως ψηλώσανε όλα, κι έχουν γίνει θεώρατα;
Να τα φτάσει κανείς δεν μπορεί.
Να γιατί μερικοί έχουν χάσει το χρόνο,και σε πείσμα του μένουν μικροί.
Σε έναν κόσμο δικό τους,
σε έναν κόσμο ονείρων,
στο μικρό κουκλοθέατρο.

Κωφάλαλος

Της σκέψης μετράς μέρα νύχτα το χρόνο.
Στων ονείρων τον κόσμο,
ταξιδεύεις και ζείς αχόρταγα.
Με το φως της ψυχής, με το γέλιο, το δάκρυ,
τις εικόνες κεντάς, στης ζωής το μαντήλι.
Στων χεριών τη γλώσσα εκφράζεις
της Καρδιάς τα πάθη,
τις χαρές, τις λύπες στη σιωπή του κόσμου σου.
Την ανάγκη γι'αγάπη κρατάς αναμένο καντήλι. 

Φυγάς

Με ένα σταυρό στο χέρι, στην καρδιά το μαχαίρι,
φειδωλός στη χαρά. Μα το γέλιο κορνίζα,
σε έναν πίνακα που εικόνα δεν έχει,
απο Θεούς και δαίμονες κυνηγημένος τρέχεις.
Τη χαρά και τη λύπη, παιχνίδι στο τζόγο του δρόμου πουλάς.
Τους καημούς κρύβεις μέσα στο Ψέμα.
Της ζωής φυγάς, κάθε βράδυ μετράς τι απόμεινε,
και με ένα "δόξα στον Κύριο"
στη ζώη την πλάτη γυρνάς.

Ο βραχος

Στη θωριά σου αγναντεύω, ερωτήματα μύρια.
Καβαλάρης στον πήγασο,
στους αιώνες καλπάζεις.
Τις ρυτίδες του κορμιού μου, στου πελάγου
το χάδι μετράς,
Και τρα΄γούδι συνθέτεις, στο γαλάζιο σου βλέμμα.
Στους θυμούς της θάλλασας το κλάμμα μου ακούς.
Το παράπονό μου στη βουή των κυμάτων.
Σαν με δέρνουν αλύπητα, τη ζωή σου θυμάσαι
Και σαν βράχος σε βράχο,
με τη γλώσσα της ψυχής μιλάς.

Άγνωστο

Μυστήριο καλήπτει το δρόμο σου
Άγνωστο κι απο ομίχλη γεμάτο.
Τους διαβάτες ρωτάς, μα τους ώμους σηκώνουν.
Το ποτάμι σου λεν να διαβείς
και θα δείς,
ενα φώς που σε τυφλώνει, οι σκιές το κάνουν μυστήριο.
Και το άγνωστο πιο άγνωστο.
Εκεί οπου ο νους σταματά και λόγο εχει ο Θεός.
Απο το μιδέν ήρθες.
Μια ζωη έκανες όνειρο και τραγούδι.
Μα κανείς δεν μπορεί να σου πει, που θα πας, τι θα γίνεις,
Του παράδεισου ισως ασημένιο λουλούδι.

Δον Κιχώτες

Δεν είμαι εγώ, δεν είσαι εσύ,
δεν είναι που η πόλη μεγάλωσε τόσo
και οι δρόμοι συχνά σε μπερδεύουν.
Δεν είναι που ο ήλιος καίει πιότερο το πρόσωπο,
είναι εκείνο το απρόσωπο,
που στο διάβα του τον κόσμο αλλάζει.
Σε τρομάζει το άγνωστο στο ανθρώπινο βάθος,
το δικό σου το λάθος, που είναι μόνιμος σύντροφος.
Δεν είμαι εγώ, δεν είσαι εσύ, ούτε αυτός που γελά,
μ'ένα γέλιο φτωχό, σε κορνίζα καινούρια.
Δον Κιχώτες του δρόμου που τα φώτα χαμήλωσαν
και το τέρμα του μοιάζει απρόβλεπτο.